Nasze SICIENKO - wieści, komentarze, zdjęcia, informator gminny, ogłoszenia - Gmina Sicienko
Autor: rodzic

Właśnie wróciłam z sołeckich Mikołajek, było bardzo sympatycznie. Dzieciaki zachwycone, wyszalały się na całego. Mikołaj bardzo hojny. Dziękuję!
Ilość odwiedzin: 246399
Ilość wywołań: 458621
Stronę przegląda: 7 użytkowników
Strona powstała 18 lutego 2010, 2856 dni temu

[Animacja1]

Czajka

Czajka ( Vanellus vanellus ) jest – obok bociana białego czy skowronka, jednym z najbardziej charakterystycznych ptaków krajobrazu rolniczego. Jej czarno-białe upierzenie, ale przede wszystkim specyficzny czubek sprawiają, iż trudno pomylić ją z jakimkolwiek innym ptakiem. Wspomniany czubek dłuższy jest u samców niż u samic, a także u osobników dorosłych dłuższy niż u ptaków młodocianych. Czarne pióra czajek mienią się na grzbiecie odcieniami zieleni, a na skrzydłach połyskują fioletem i granatem.
Charakterystyczne dla tego gatunku są zaokrąglone skrzydła. Zaokrąglenie jest wyraźniejsze u samców, a wiąże się to z przystosowaniem do wykonywania w okresie godowym podniebnych akrobacji, którym towarzyszy swoisty dźwięk wytwarzany przez ruchy skrzydeł. Loty tokowe wykonywane są przez samce także w środku nocy.
Czajka zasiedla rozległe, podmokłe łąki i pastwiska, a kiedy nie znajduje odpowiednich siedlisk ( co zdarza się co raz częściej ) może odbywać lęgi na polach uprawnych, ugorach czy nawet odsłoniętych dnach zbiorników wodnych. Gatunek ten preferuje tereny odkryte. Z obawy przed drapieżnikami unika zadrzewień i miejsc porośniętych krzewami.
Gniazdo czajki stanowi płytki, wygrzebany w piaszczystym podłożu dołek, który ptaki wyściełają źdźbłami traw. Zniesienie składa się zazwyczaj z czterech jaj, które są barwy ciemnozielonej z nieregularnym czarnym wzorem. Trudno powiedzieć, że gatunek ten uprawia jednożeństwo, ponieważ ok. 20 – 40 procent samców całej populacji, wiąże się z więcej niż jedną samicą. Mimo posiadania większej liczby partnerek samce angażują się w proces wysiadywania jaj, jednak w zależności od ilości gniazd, czas poświęcony na wysiadywanie bywa różny. W zasadzie w sezonie para wyprowadza jeden lęg, jednak po stracie zniesienia może go powtórzyć. Pisklęta tego gatunku to zagniazdowniki właściwe, to znaczy, że  w kilka godzin po wykluciu zdolne są do samodzielnej egzystencji. Potrafią same zdobywać pokarm, jednak korzystają z ochrony dorosłych.
Czajki  to ptaki wędrowne. Pierwsze osobniki opuszczają nasz kraj już pod koniec maja, ale szczyt migracji przypada na październik i listopad. Wtedy to można zaobserwować ogromne stada tych ptaków gromadzące się na polach, rozległych łąkach i w innych odpowiadających im miejscach. Polskie czajki zimę spędzają w Europie Zachodniej i w basenie Morza Śródziemnego. Powrót ptaków z zimowisk rozpoczyna się często już w połowie lutego, ale zasadniczy przelot obserwowany jest zwykle w pierwszej połowie marca.
Pomimo tego, iż czajka nadal zaznacza swoją obecność w krajobrazie rolniczym, należy podkreślić, że jej los nie rysuje się w kolorowych barwach. Intensyfikacja rolnictwa, osuszanie terenów podmokłych, wzrost liczby drapieżników,  może wkrótce spowodować, że gatunek ten znajdzie się na granicy wyginięcia. Dla poparcia tych słów dowodami przedstawię wyniki prowadzonego przez Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków – Monitoringu Pospolitych Ptaków Lęgowych, które mówią o 40 procentowym spadku liczebności polskiej populacji tego gatunku, w ciągu ostatnich dziesięciu lat.
Zatem konieczne są działania w celu zachowania liczebności tych ptaków na poziomie nie zagrażającym ich wyginięciem, a możliwe to będzie jedynie dzięki czynnej ochronie siedlisk, odpowiednio prowadzonej gospodarce rolnej oraz ograniczeniu drapieżnictwa.
Myślę, że warto poczynić starania, by móc witać kolejne wiosny  w towarzystwie tych sympatycznych ptaków.
                                                                                        Tekst: Arleta Stusik

Literatura :
PTAKI 3/12: Kwartalnik Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków


fot. Izabela Chudzyńska