Nasze SICIENKO - wieści, komentarze, zdjęcia, informator gminny, ogłoszenia - Gmina Sicienko
Autor: Mieszkaniec

Czy będzie taniej to się jeszcze okaże, ale napewno będzie sprawiedliwiej i równe traktowanie, a przecież oto wszystkim się rozchodzi no nie??? Chyba że są osoby które by chciały inaczej!!!!
Ilość odwiedzin: 279339
Ilość wywołań: 498455
Stronę przegląda: 7 użytkowników
Strona powstała 18 lutego 2010, 3191 dni temu

[Animacja1]

Kolorowy gość

Wiejskie podwórko jest doskonałym miejscem do obserwacji ptaków. Wystarczy przysiąść na chwilkę i rozejrzeć się wkoło, a okazuje się, że najbliższe otoczenie zaskakuje nas bogactwem gatunków.
Moje obejście odwiedziła ostatnio para makolągw (Carduelis cannabina). Samczyk makolągwy, przyciąga uwagę obserwatora charakterystycznym ubarwieniem. Najbardziej rzuca się w oczy jego jaskrawo czerwona pierś oraz takiegoż koloru plama na czole. Pozostała część głowy i szyja są szare, a grzbiet i skrzydła brązowe. Tak kontrastowe barwy występują w okresie lęgowym, poza nim kolory tracą na intensywności. Samica – jak większość ptaków płci żeńskiej, jest mało wyrazista, szarobrązowa z kreskowaniem na piersi.
Makolągwy są bardzo towarzyskie. W porze lęgowej widuję zwykle pary, jednak literatura podaje, że gatunek chętnie gniazduje w luźnych koloniach. Ptaki osiadłe (część makolągw wędruje) tworzą w okresie jesieni i zimy ogromne stada. Gatunek zasiedla tereny otwarte z kępami drzew i krzewów, parki, ogrody oraz obrzeża lasów.
Makolągwy gnieżdżą się w niskich zaroślach, zwykle około metra nad ziemią. Wyprowadzają do dwóch lęgów w roku. Gniazdo charakteryzuje się masywną konstrukcją z grubą, zwartą częścią wewnętrzną, utworzoną ze zbitej masy wełny i puchu roślinnego.
W czasie gdy samica wysiaduje jaja, samiec wyśpiewuje swoje delikatne trele, przesiadując w pobliżu partnerki (bardzo często na linii telefonicznej).
Podstawowy pokarm tych ptaków stanowią nasiona chwastów i krzewów. Moi goście przybyli pożywić się nasionami mniszka, pospolicie zwanego mleczem. Udało mi się uwiecznić tę ucztę na zdjęciach.
                                                                        Tekst i fot. Arleta Hoffmann